smutne piękno prostoty
“Plastycznym modelem wabi – smutnego piękna prostoty – są przedmioty używane w czasie spotkań przy zielonej herbacie. Prosty pawilon i ogród, który ma sprawiać wrażenie nie tkniętego ludzką ręką, ścieżki utworzone z jakby od niechcenia rozrzuconych kamyków. Cisza i prostota, a wewnątrz tylko wiersz i gałązka kwiatu na tle pustej, drewnianej ściany. Skupienie, smak herbaty, prosty kształt naczyń i aktualność myśli zawartej w poezji. Wszędzie panuje oszczędność słów i oszczędność ruchu, a forma przedmiotów i zachowań – jak w haiku – wyraża niedopowiedzenie.”
im mniej, tym więcej.
Zawsze zastanawiał mnie sens pisania bloga, który składa się z cytatów z książek, pism etc. Powiedz mi litero czy jest to sposób ma leczenie swoich własnych kompleksów? Nie mam nic mądrego do powiedzenia, więc zacytuję kogoś mądrzejszego kradnąc kawałek jego mądrości.
Xenon, zupełnie nie rozumiem, w jaki sposób cytowanie miałoby leczyć kompleksy? Dla mnie to absurdalne.
Sprawa sensu pisania bloga. Jak widzisz (lub nie widzisz, jeśli uwaga Twa spoczęła tylko na ostatnim wpisie), blog ten zawiera głównie recenzje książek odnoszących się do lub pochodzących z Japonii, cytaty też są z takowych książek, a ich celem jest przybliżenie tamtejszej kultury. Kierowany jest do osób lubujących się w owym temacie, a im nie trzeba tłumaczyć sensu cytowania.
Wypowiedź Twoją uważam za niespójną i nieprzemyślaną. Mam nadzieję, że odpowiedź Cię uraczyła, resztę złośliwości pozwolę sobie ominąć lub, w razie konieczności, usunąć.