Litera-Tour: 2011 in review

THANK YOU EVERYONE for visiting, reading and/or commenting my blog! :)
All the best in 2012!

Dziękuję Wam wszystkim za odwiedzanie, czytanie i/lub komentowanie mojego bloga! :)
Wszelkiej pomyślności w roku 2012!

***

The WordPress.com stats helper monkeys prepared a 2011 annual report for this blog.

Here’s an excerpt:

The concert hall at the Syndey Opera House holds 2,700 people. This blog was viewed about 14 000 times in 2011. If it were a concert at Sydney Opera House, it would take about 5 sold-out performances for that many people to see it.

Click here to see the complete report.

Hello Japan! November mini-challenge: Five Favourites

Since the task for November was to share five Japanese favourites and it was hard for me to choose one category of favourite things, I’ll do something like this: five categories each one with five favourites, shortly 5×5 Japanese favourites. Lately I’ve been quite busy and I don’t have much time to blog, so it will be okay to have little fun before Christmas and New Year, right? Everybody is welcome to comment or share their own favourites. Surely, all those favourite things are my favourites for here and now; in one week, month or a year all those things listed could be different. However, it’s worth joining in and having fun. So, shall we start?

I. Five favourite J-dramas:

1. Buzzer Beat (for its opening, definitely! – Ichibu to zenbu by B’z I could listen to for hours)
2. Hanazakari-no kimitachi-e (because I love Shun Oguri! And because of all those funny scenes with Toma Ikuta – I was laughing to tears!)
3. Hana yori dango (because it was funny, there was Shun Oguri and because of the theme Wish by Arashi)
4. Ikemen desu ne (not so good as HnKe, but also funny and perfect when you are in a bad mood)
5. Spring Story (I’m not sure if it was drama or a full length movie, but I was enchanted by this story)

JLit Book Group: Sōseki Natsume, Kokoro ["Sedno rzeczy"]

In 1907 Sōseki – besides Jun’ichiro Tanizaki being the most outstanding 19^th century Japanese writer – takes the post of the literary section manager of the Asahi Shimbun magazine and quits the Tokyo Imperial University (since 1947: the University of Tokyo). Since that moment he focuses only on literature and writes till the end of his life. At that time one more thing becomes visible: in his works Sōseki leaves the satirical and humorous topics – which predominate in his earlier novels: I Am a Cat (1972; Wagahai wa neko de aru, 1905-1906) and Botchan (1972; Botchan, 1906) – for, as it turns out later, the most important topic in his all literary work: the loneliness. The passivity, solitude, lack of sense of meaning of his activities, inability to find in today’s world and lack of faith in the possibility of finding understanding in the eyes of the next are the major topics in Sōseki’s  later works: And Then (1978; Sorekara, 1909), Mon (1972; Mon, 1910), The Wayfarer (1967; Kōjin, 1912-1913), Kokoro (1957; Kokoro, 1914) and Light and Darnkness – an unfinished novel (1971; Meian, 1916).

The novel Kokoro had been written in 1914, two years before the author’s death, and people say it’s his most mature work (beside the novel Light and Darnkness). It consists of three parts/chapters: the first two parts are written from the perspective of an adult man who in his memories goes back to those days, when he is a young, novice student and one summer day, on the beach in Kamakura, he meets Sensei – a man who influences his life and his perception of the world. The third chapter is a letter from Sensei to the novel’s narrator in which he confesses about his life and reveals his secret to him, something that he did in his youth and what casted a shadow over his later life and relationship with people, even these next to him.

["W drodze na Hokkaido. Autostopem przez Kraj Kwitnącej Wiśni" Will Ferguson]

Zacznijmy od fragmentu o japońskim-angielskim, jednym z moich ulubionych zagadnień:

„To jeden z najbardziej surrealnych aspektów życia w Japonii: kontakt z własnym językiem [angielskim], sprowadzonym do roli dekoracyjnej, pozbawionym jakiegokolwiek kontekstu czy znaczenia, przekształconym w rozważania prowadzone pod wpływem LSD. Japońskie podejście do języka – a jak się nad tym zastanowić, to chyba także do większości innych zjawisk – jest nieugięcie dekonstruktywistyczne. Wszystko zostaje rozebrane na poszczególne elementy, a potem zrekonstruowane. Jest to nie tyle forma naśladowania, co reinterpretacji. Sprawdza się to świetnie w wypadku samochodów, kamer i zegarków, ale nie przynosi równie dobrych efektów na polu bardziej naturalnego zjawiska, jakim jest język. [...] Gdy wpadłem na jednego z moich licealistów w koszulce z napisem: KORZYSTAJ Z MOJEGO BRATA!, zażądałem, żeby wyjaśnił mi znaczenie tego zwrotu. Ściślej, zaproponowałem mu zakład, bo obiecałem, że zapłacę mu dziesięć tysięcy jenów, jeśli zdoła to zrobić. Młodzieniec należał do naszych prymusów, którym pisane były studia na jednym z najlepszych uniwersytetów Japonii, więc ochoczo podjął wyzwanie.

["Historia Japonii" Kenneth G. Henshall]

„Głównym celem tej książki jest opowiedzenie historii Japonii. Historię powinno się opowiadać od początku. Powinno się ją opowiadać w sposób obiektywny i wyczerpujący, ale wystrzegając się popadania w zbytnią drobiazgowość. W sposób, który historię Japonii uczyni przystępną i zrozumiałą, ale nie powierzchowną i zbyt uproszczoną. Wiele książek o historii Japonii przypomina encyklopedie, gdzie bogactwo szczegółów uniemożliwia dostrzeżenie ogólniejszych tendencji. Autorzy innych koncentrują się na wybranym temacie i pomijają tło niezbędne do uzyskania szerszego spojrzenia. Niektórzy natomiast zaczynają opowiadać historię Japonii od czasów nowożytnych, rezygnując z ważnego, starszego kontekstu historycznego.

Wszystkie te książki, choć mają swoje zalety, mogą zniechęcać laików. Wydaje się to szczególną stratą obecnie, gdy Japonia, zwłaszcza jej droga do pozycji supermocarstwa, cieszy się tak dużym zainteresowaniem. Szeroki krąg odbiorców, studenci i naukowcy specjalizujący się w innych dyscyplinach powinni mieć łatwiejszy dostęp do fascynującej i pouczającej historii Japonii. Dlatego podczas tworzenia tej książki najważniejszą kwestią była przystępność.” (ze Wstępu, str. 7)